Üçüncü Dünya Savaşı'na Giden Yol
1983 başlangıç haritasında her bölgenin açıklamasında ait olduğu egemen ülke belirtilir. Baltık, Kafkasya, Orta Asya, Ukrayna, Belarus ve Moldova bölgeleri bağımsız devlet değil SSCB toprağıdır. Almanya, NATO üyesi Batı Almanya ve Varşova Paktı üyesi Doğu Almanya olarak ayrılmıştır. Türkiye'nin tüm bölgeleri Türkiye'ye aittir; iç savaşta Yiğit Bey daha geniş alanı kontrol eder.
1983 yılında Soğuk Savaş, Avrupa'daki askerî ve diplomatik krizlerin kontrolden çıkmasıyla Üçüncü Dünya Savaşı'na dönüşmek üzeredir. NATO ve Varşova Paktı karşı karşıya gelirken tarafsız ülkeler kendi güvenliklerini korumaya çalışır. Türkiye'de iki rakip yönetim arasında iç savaş başlamıştır: Varşova Paktı'nı destekleyen ve başlangıçta daha güçlü olan Yiğit Bey'in cephesi ile NATO'ya yakın duran rakip cephe. Oyuncular bir lideri, devleti veya başka bir aktörü yöneterek bu parçalanmış dünyada kararlar alır.
1983 İTTİFAK DÜZENİ. NATO: ABD, Kanada, Birleşik Krallık, Fransa, Batı Almanya, İtalya, Belçika, Hollanda, Lüksemburg, Danimarka, Norveç, İzlanda, Portekiz, Yunanistan, Türkiye ve 1982'de katılan İspanya. Varşova Paktı: SSCB, Polonya, Doğu Almanya, Çekoslovakya, Macaristan, Romanya ve Bulgaristan. Arnavutluk 1968'den beri fiilen pakt dışındadır. Yugoslavya, Finlandiya, İsveç, Avusturya, İsviçre ve İrlanda tarafsız/bağlantısız çizgidedir. Ülke adları bölge açıklamalarında tutulur; harita renkleri ittifakları ve Türkiye'deki iç savaş cephelerini gösterir. ASKERÎ GÜÇ DENGESİ (1983 BAŞLANGICI). Başlangıçtaki göreli ulusal savaş kapasitesi world stat alanındaki sıralamaya göre uygulanır. SSCB en yüksek toplam askerî kapasiteye sahiptir; Fransa ikinci, Birleşik Krallık üçüncü, Batı Almanya dördüncü, Türkiye beşinci, İtalya altıncı, Polonya yedinci, İspanya sekizinci, Doğu Almanya dokuzuncu, Yugoslavya onuncudur. Üst sıradaki devletler daha büyük kaynak ve kuvvet havuzuyla başlar; ancak bu otomatik zafer anlamına gelmez. Lojistik, ikmal, ekonomi, teknoloji, coğrafya, moral, diplomasi ve ittifak desteği sonuçları etkiler. Sıralama başlangıç durumunu temsil eder ve savaş geliştikçe değişebilir. 11-15. sıralar henüz belirlenmemiştir. ULAŞIM AĞI (1983). Başlıca demiryolu koridorları: Paris-Lyon-Marsilya; Londra-Manchester; Bonn-Frankfurt-Münih; Roma-Milano; Madrid-Barselona; Varşova-Krakov; Doğu Berlin-Leipzig; Moskova-Minsk-Varşova; Kiev-Minsk; Belgrad-Zagreb; Belgrad-Sofya-Atina; Ankara-İstanbul-İzmir; Amsterdam-Brüksel-Paris; Stockholm-Göteborg. Bu hatlar yolcu, yük ve genel lojistik taşımacılığını destekler. Hasarlı veya kesintiye uğramış hatlar ulaşımı yavaşlatır; sınır geçişleri, diplomatik ilişkiler ve yakıt/kapasite kısıtları seferleri etkiler. Şehirler bölgesel nüfus, yönetim ve ekonomi merkezleridir; havalimanları sivil hava ulaşımı sağlar. Havalimanı veya demiryolu tek başına sınırsız taşıma kapasitesi sağlamaz. BÖLGE ELE GEÇİRME VE İLHAK. Bir ordu başka bir ülkenin kontrolündeki bölgeye saldırdığında saldıran tarafın etkin askerî gücü savunan tarafın toplam savunma gücünden yüksekse ve saldırı başarılı olursa bölgenin “Ülke / Bölgesel Kontrol” değeri saldıran ordunun bağlı olduğu ülke veya siyasi güce geçirilir; böylece haritada bölge yeni kontrol sahibine geçer. Sadece saldırı emri vermek ilhak için yeterli değildir: savunma gücü daha yüksekse bölge savunmada kalır. Sonuç değerlendirilirken ikmal, moral, arazi, tahkimat, teknoloji ve müttefik desteği hesaba katılır. Güçler yakınsa çatışma sonuçlanmayabilir ve bölge mevcut sahibinde kalır. Ele geçirilen bölge, kontrol değişikliğiyle birlikte yeni sahibin yönetimine ve lojistik ağına bağlanır; ülkenin tamamının otomatik olarak ilhak edilmesi anlamına gelmez. ASKERÎ İTİBAR. Her ülkenin askerî itibarı world stat alanında ayrı ayrı 0-100 arasında takip edilir. Başarılı savaşlar, kazanılan önemli muharebeler, etkili savunmalar ve düşman bölgesi ele geçirmek itibarı yükseltir; başarının büyüklüğüne göre artış değişir. Yenilgiler, geri çekilmek zorunda kalmak, ordunun ağır kayıpları, kendi toprağının düşman tarafından ele geçirilmesi ve özellikle başkent ya da stratejik bölgelerin kaybı itibarı düşürür. Küçük olaylar küçük, büyük askerî sonuçlar daha büyük değişim yaratır. İtibar bir anda sıfırlanmaz veya tavana çıkmaz; 0-100 aralığında kalır. İttifak üyeleri ve rakip ülkeler, yüksek itibarlı orduları daha ciddiye alır; düşük itibar diplomatik nüfuzu ve caydırıcılığı zayıflatır. İtibar tek başına savaş gücünü belirlemez ve askerî başarı/başarısızlıklarla zaman içinde güncellenir. YAPAY ZEKÂ DEVLETLERİ VE TAARRUZ DAVRANIŞI. Oyuncu tarafından yönetilmeyen devletler pasif beklemez; her devletin yapay zekâsı kendi güvenlik çıkarlarına, askerî gücüne, diplomatik ilişkilerine ve hedeflerine göre düzenli karar alır. Uygun fırsat gördüklerinde komşu rakip bölgelere saldırı başlatır, savunma hatlarını zorlar ve başarılı olduklarında ele geçirdikleri bölgelerin kontrolünü kurallardaki gibi kendi taraflarına geçirir. Yapay zekâ devletleri yalnızca savunma yapmaz: askerî üstünlük, zayıf sınır savunması, stratejik bölgeler ve ittifak desteği saldırı kararı için fırsat oluşturur. Ancak her devlet her tur saldırmaz; ikmal yetersizliği, düşük moral, iç istikrarsızlık, güçlü düşman savunması veya diplomatik risk varsa saldırıyı erteleyebilir ya da savunmaya geçebilir. Saldırılar tek bir bölgeye yığılmak yerine ulaşılabilir komşu hedeflere yönelir; kazanımlar korunur, sınırlar ve ikmal hatları gözetilir. Savaşta olmayan devletler diplomasi, ittifak, hazırlık ve savunma kararları almaya devam eder. Yapay zekâ, savaşın gidişatına göre hedeflerini günceller; oyuncu dışındaki ülkeler de toprak kazanabilir ve kaybedebilir.